|
 Wiadrów - Pałac |
Pałac w Wiadrowie jest murowanym założeniem zbudowanym na planie prostokąta. Posiada dwie kondygnacje i kryty jest dachem spadowym łamanym. Dookoła znajduje się fosa. Na północ od dworu usytuowany prostokątny dziedziniec folwarczny, wokół niego zachowane i użytkowane budynki gospodarcze. Od zachodu do rezydencji przylega park krajobrazowy. W parku budynek oranżerii i cenne okazy starodrzewu. W drzewostanie parku dominują gatunki liściaste: dąb szypułkowy, kasztanowiec zwyczajny, lipa drobnolistna, platan klonolistny, klon zwyczajny i klon jawor. Obecnie dwór, folwark i park są własnością prywatną, można zobaczyć tylko z zewnątrz i z pewnej odległości.
Trochę historii…
Początki miejscowości sięgają co najmniej pierwszej połowy XIV wieku. W Wiadrowie znajdował się zamek rycerski spalony przez wojska husyckie w 1430 roku. Około 1437 roku Anna von Liebenthal była żoną Piotra von Reibnitz z Wiadrowa. Na przełomie XV i XVI w. przynajmniej część miejscowości należała do rodu von Zedlitz. W połowie XVI w. właścicielem majątku w Wiadrowie był Gunzel von Reibnitz. Kolejna informacja o miejscowości pochodzi z 1597 r., kiedy to Katarzyna von Nimptsch (1548-1612) została żoną Jana von Reibnitz z Wiadrowa. Około połowy XVII w. dobra należały do Georga Siegmunda von Tschirnhaus. Następnym właścicielem wioski, o którym są informacje był Jan Henryk VI von Hochberg (1768-1833). W 1800 r. kupił on państwo Grodziec, w skład którego wchodził również majątek w Wiadrowie. Niestety nie ma informacji jak długo posiadłość pozostała w rękach Hochbergów. Z ksiąg adresowych wynika, że w 1905 r. i 1921 r. dwór i majątek w Wiadrowie o powierzchni ponad 400 ha były własnością dra filozofii Waltera Josephn`a. Po drugiej wojnie światowej dobra zostały znacjonalizowane. Folwark przekazano Państwowemu Gospodarstwu Rolnemu.
Renesansowy dwór zbudowany przez rodzinę Reibnitzów około połowy XVI w., w czasach późniejszych wielokrotnie przebudowywany: 1770 r., II połowa XIX w., 1960 r. Budynek murowany z kamienia i cegły, tynkowany, wzniesiony na planie prostokąta, podpiwniczony, dwukondygnacjowy, nakryty dachem czterospadowym z facjatami i powiekami, wykonanym z dachówki. Fasada (elewacja zachodnia) sześcioosiowa, z asymetrycznie umieszczonym głównym wejściem. Układ osi zapewne został zmieniony, zachowane zwieńczenie renesansowego portalu z ośmioma kartuszami herbowymi. Przed wejściem kamienny most z końca XIX w., przerzucony nad fosą otaczającą dwór. Elewacje w znacznym stopniu zostały uproszczone, ale zachowały się gzymsy: między piętrami i wieńczący, obramowania części otworów okiennych i proste nadokienniki. W narożnikach budynku znajdują się pozostałości szkarp. Centralnie usytuowane facjaty zamknięte są trójkątnymi przyczółkami. W elewacji południowej niewielki kwadratowy ganek ze schodami od wschodu i zachodu. Układ wnętrz trzytraktowy, z sienią i klatką schodową na osi. W części pomieszczeń przyziemia zachowane sklepienia kolebkowe.
