|
 Lubiąż - Opactw... |
Cysterski zespół klasztorny, znajduje się w powiecie Wołowskim leżącym nad prawym brzegiem Odry w miejscowości Lubiąż. Obiekt ten jest jednym z największych zabytków tej klasy w Europie, a jednocześnie największym opactwem cysterskim na świecie. Opactwo to nazywane jest arcydziełem śląskiego baroku. I na pewno nie bez powodu, bo na nas wywarł ogromne wrażenie
W skład zespołu klasztornego wchodzą:
-bazylika Wniebowzięcia NMP z lat 1307–1340|40 (zbudowana na pozostałościach romańskiego kościoła Wniebowzięcia NMP z XII w.),
-klasztor;
-pałac opatów (XVII/XVIII w.);
-pomocniczy kościół św. Jakuba;
-zabudowania gospodarcze.
W krypcie pod gotycką bazyliką znajdują się nagrobki Piastów Śląskich m.in. Bolesława Wysokiego oraz mumie opatów cysterskich i zakonników.
Zwiedzającym udostępniono jak na razie: jadalnię opata, salę książęcą, kościół NMP oraz refektarz. Choć raz na jakiś czas organizowana jest akcja: poznaj Lubiąża tajemnice od strychu po piwnice, wtedy to można zobaczyć o wiele, wiele więcej.
Trochę historii…
Gród w Lubiążu, usytuowany nad jedną z najstarszych przepraw rzecznych przez Odrę, powstał w epoce wczesnofeudalnej i uważany był już w XII wieku za bardzo stary. Do tego właśnie grodu 16 sierpnia 1163 roku z Pforty nad Saalą w Turyngii przybyli pierwsi Cystersi. Sprowadził ich do Lubiąża książę Bolesław I Wysoki.
Na początku XIII wieku zakon cysterski zorganizował swoje klasztory: w Mogile pod Krakowem w 1222 roku, w Henrykowie w 1227 roku, w Kamieńcu Ząbkowickim w 1249 roku oraz przejął opiekę nad klasztorem Cysterek w Trzebnicy.
Wiek XIV był okresem szczytowego rozkwitu gospodarczego i kulturalnego średniowiecznego opactwa, będącego wówczas centrum produkcji literackiej i historiozoficznej Śląska. Jego posiadłości dzięki licznym darowiznom i zakupom sięgają od Wielkopolski przez Śląsk do Małopolski.
Ten systematyczny rozwój przerywały w latach 1428 - 1432 wojny husyckie i zapoczątkowały długi okres podupadania zakonu, trwający do 1492 roku.
Przez cały wiek XVI rządzący zakonem opaci z różnym skutkiem próbowali odbudować gospodarkę i życie klasztorne. Jednak dopiero po wojnie trzydziestoletniej, za rządów najznakomitszych opatów: Arnolda Freibergera (1632 - 1672) i Jana Reicha (1672 - 1691) rozpoczął się długi, ponad stuletni, okres odbudowy, rozkwitu gospodarczego i kulturalnego fundacji klasztornej.
W latach 1681 - 1739 dzięki ogromnej zamożności klasztoru powstały nowe obiekty: pałac opatów, klasztor, browar, piekarnia, szpital i wiele innych zabudowań gospodarczych. W tym czasie gruntownie przebudowano także wnętrze kościoła Najświętszej Marii Panny nadając mu wspaniały barokowy wystrój i wyposażenie.
Nowy pałac opata, kościół i klasztor utworzyły ogromny kompleks. Wnętrza wypełniają wspaniałe sale: sala książęca, biblioteka, jadalnia opata, refektarz i ponad 300 innych pięknych pomieszczeń zdobionych znakomitymi płótnami wielkiego malarza śląskiego Michała Willmanna, Mateusza Steinla. Malowidłami Krystiana Bentuma i Feliksa Schefflera oraz rzeźbami Franciszka Mangoldta. Niestety w roku 1740, po przejściu Śląska pod panowanie Pruskie, nastąpił kres świetności tego klasztoru.
Po wkroczeniu na Śląsk wojsk pruskich, klasztor boleśnie odczuł ciężar fiskalnej polityki Fryderyka II i narażony był na liczne represje króla, który był wrogo nastawiony do katolickiego kleru.
W roku 1810 na mocy rozporządzenia królewskiego nastąpiła sekularyzacja opactwa lubiąskiego. Po 650 latach zakon Cystersów w Lubiążu przestał istnieć. Zabrano i wywieziono z klasztoru 471 płócien, w tym z kościoła i pałacu 63 płótna Michała Willmanna i wiele cennych rzeźb, monet i instrumentów muzycznych.
Budynki klasztorne wykorzywano jako szpital, a kościół św. Jakuba zamieniono najpierw na arsenał, a następnie przekazano gminie ewangelickiej.
W 1823 roku klasztor został zaadaptowany na szpital dla umysłowo chorych pacjentów z rodzin arystokratycznych, zaś budynki gospodarcze, mieszkalne i pałac stały się własnością państwowej stadniny koni.
W okresie II wojny światowej w kompleksie klasztornym uruchomiono produkcję na potrzeby wojenne, obsługiwaną przez międzynarodowy obóz pracy przymusowej.
Wiosną 1944 roku zabrano z pałacu i kościoła resztę obrazów Willmanna. Rozebrano stalle. Rzeźby i wystrój kościoła oraz pałacu rozwieziono po różnych kościołach i muzeach.
W latach 1945 - 1948 w klasztorze zorganizowany był szpital dla jednostek Armii Radzieckiej.
Od 1950 roku cały ten ogromny kompleks praktycznie nie miał gospodarza. Wykorzystywany był częściowo przez Dom Książki i Muzeum Narodowe we Wrocławiu na magazyny. Brak gospodarza, a co za tym idzie brak remontów, sprawił, że obiekty niszczały i były grabione.
Dopiero w roku 1962 Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu rozpoczął prace mające na celu ratowanie całego zespołu. Jednak ciągle brakowało pieniędzy. Nie wystarczyło nawet na dokończenie prac zabezpieczających przed dalszym niszczeniem.
Wiosna 1989 roku kilka osób, dla których uratowanie tych obiektów stało się bardzo ważną sprawą, opracowało koncepcję, przygotowało dokumenty formalne, znalazło fundatorów i 9 września 1989 roku w Sądzie Gospodarczym w Warszawie zarejestrowało fundację o nazwie: Fundacja Lubiąż.
Jako główny - statutowy - cel swojej działalności Fundacja Lubiąż wyznaczyła sobie remont całego zabytkowego zespołu obiektów, jego adaptację do nowych potrzeb i przywrócenie mu dawnej świetności.
