|
 Stara Kamienica... |
Ruiny zamku są usytuowane pośrodku wsi, po zachodniej stronie drogi prowadzącej ze Starej Kamienicy do miejscowości Nowa Kamienica. Jadąc od strony Jeleniej góry w Starej Kamienicy należy kierować się w stronę Barcinka. Następnie, za kościołem skręcić w lewo. Wieża stoi tuż przy drodze, po lewej stronie. Obecnie w całkiem dobrym stanie zachowała się jedynie wieża zamkowa. Pod nią znajduje się wejście na dawny dziedziniec ze starymi piwnicami, które można zwiedzić na własne ryzyko. Wejście na teren obiektu jest darmowe, choć w okresie letnim jest zarośnięte wysoką trawą i pokrzywami. Tuż obok ruin zamku znajduje się ciekawa i dobrze zachowana brama, która jest wkomponowana w pozostałości kamiennego muru.
Trochę historii…
Być może w miejscu, gdzie dziś wznoszą się pozostałości Starej Kamiennej warowni już w XI lub XII wieku stał jeden z grodów broniących granicy śląsko-czeskiej lub czesko-saskiej. Przypuszczalnie w 1. połowie wieku XIII gród ten został przekształcony w drewniano-ziemny zamek na potrzeby księcia Henryka Pobożnego, a potem przekazany przez Bolesława Łysego kasztelanowi Sibotho Schof, domniemanemu protoplaście znakomitego i możnego rodu śląskich rycerzy von Schaffgotsch. Wzmianka na temat sygnowanego 30 grudnia 1242 roku aktu nadania pochodzi wprawdzie z falsyfikatu, nie wpływa to jednak na wiarygodność samego faktu przekazania zamku.
Wczesnych następców Sibotho Schofa znani są tylko Johannes Heinze oraz Ulrich Schoff, a potem Gotsche Schoff I. Dla rodu zasłużył się wielce syn tego ostatniego Gotsche Schoff II, właściciel m.in. Cieplic i warowni Gryf. Na fali wspaniałej renomy, jaką uzyskał za życia, jego synowie dokleili do istniejącego członu imię Gotsche i odtąd wołali się Schaffgotsch. Jeden z nich, Henryk, w 1419 roku objął w spadku osadę Kamienica, a następnie przekazał w posiadanie synowi Johannesowi Schaffgotsch, ten zaś po latach podarował ją własnym synom: Henrykowi i Peterowi. Obydwaj zmarli jednak przedwcześnie nie doczekawszy się potomstwa, a wraz z ich śmiercią u progu XVI stulecia wygasła kamienicka linia rodu. W efekcie wieś przeszła we władanie Fischbacherów, lecz nie na długo, ponieważ już około roku 1550 stała się ponownie własnością Schaffgotschów, konkretnie Kaspara von Schaffgotsch, syna zarządcy księstwa Świdnicy i Jawora. Po Kasparze zamieszkiwał tu jego bratanek Christoph, zaś po jego śmierci w roku 1601 panem Kamienicy został Hans Ulrich von Schaffgotsch, bohater tragiczny przyszłych wydarzeń na dworze cesarza Ferdynanda.
Niebawem nadeszły złe czasy dla zamku i jego właścicieli. Ich wstępem był pożar latem 1616 roku, w którym gmach spłonął doszczętnie zachowując jedynie stodoły i stajnie. Szybko przystąpiono do odbudowy i około 1630 roku obiekt powtórnie świecił dawnym blaskiem. Nie minęło jednak dziesięć lat, a zajęły go szwedzkie wojska gen. Stahlhausa w sile czterystu ludzi dokonując licznych zniszczeń, pogłębionych jeszcze w trakcie starcia z nadciągającymi oddziałami niemieckimi. Gospodarz tych ziem Hans Urlich von Schaffgotsch już wówczas nie żył, bowiem pięć lat wcześniej oskarżono go o spisek przeciw cesarzowi Austrii, aresztowano, a następnie ścięto. Wszystkie jego dobra zostały skonfiskowane, rozparcelowane i sprzedane- wieś Starą Kamienicę za 100.000 guldenów kupił węgierski magnat Nikolaus hrabia Palffy von Erdor. Po śmierci hrabiego w 1679 majątek przez krótki czas należał do Eleonory von Palffy, a potem do Waltera von Gallo i jego żony Sybille hrabiny von Zierotin. W roku 1706 właścicielem zamku został Johann Joachim von Zierotin, który jednak rzadko tu bywał, prowadząc lokalne interesy za pośrednictwem zaufanego urzędnika. Podobnie czynił jego syn Ludwig hrabia von Zierotin baron von Lilgenau, gospodarz Starej Kamienicy od roku 1718 do 1756, gdy nabył ją jeleniogórski kupiec Friedrich Schmidt. Po jego nagłej śmierci w 1757, rok później wybuchł we wsi pożar, w wyniku którego zniszczeniu uległ zamek wraz z farbiarnią i dziesięcioma innymi domostwami. Stary gmach nie został już odbudowany i porzucony popadł w ruinę, choć jeszcze do końca XIX stulecia wykorzystywano jego wieżę, która pełniła funkcję składnicy płodów rolnych.
