|
 Zagórze Śląskie... |
By dostać się na Zamek Grodno trzeba udać się do Zagórza śląskiego na wzgórze Choina- 450 m n.p.m., nad Jeziorem Bystrzyckim. Samochód zostawiamy przed wejściem do lasu, dokładnie na poboczu przy głównej drodze.
Do zamku można dojść niebieskim, zielonym bądź żółtym szlakiem.
Przy wejściu do zamku wita nas Brama Lwów i ornamenty z XVI wieku, wykonane rzadką metodą malarską, zwaną sgraffito. Zamek zbudowany z kamienia na planie nieregularnym, można powiedzieć, że jest dopasowany do kształtu szczytu góry. Składa się on z dwóch części- zamku górnego i dolnego z budynkami gospodarczymi.
Po zakupie w kasie biletu zamek zwiedzamy z przewodnikiem, który opowiada historię zamku i legendy z nim związane m.in. o księżniczce Małgorzacie zwanej Białą Damą.
Na zamku górnym znajduje się wysoka wieża, budynki mieszkalne i mały dziedziniec ze średniowieczną cysterną na wodę. Wieża oczywiście udostępniona jest dla zwiedzających z której można zobaczyć dolinę Bystrzycy.
Na zamku dolnym znajdują się dwa dziedzińce, studnia i historyczne drzewo lipa sądowa pod którą odbywały się sądy nad poddanymi. Stojąc pod takim drzewem wyobraźnia potrafi mocno zadziałać ;). Naprzeciw znajduje się armata i ławki na których można usiąść napić się kawy i odpocząć ;).
Trochę historii…
Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1315 r. W XIV w., za rządów księcia Bolka II rozbudowano warownię, która stała się własnością rodu Schoffów. Niemniej często przebywała tu księżna Agnieszka, wdowa po Bolku II. Kolejnymi właścicielami w XV w. byli Mühlheimowie, Czetritzowie, Hochbergowie i Lugauowie (niektórzy z nich trudnili się rozbójnictwem). Członkowie ostatniego z wymienionych rodów w latach 1545-1587 dokonali przebudowy renesansowej, której efekty są doskonale widoczne do dziś (m.in. bogate portale, sgraffita). W 1599 r. zamek uzyskał hospodar mołdawski Michał Waleczny, ale nie zdążył go objąć z powodu przegranej wojny i śmierci w 1601 r. W czasie wojny trzydziestoletniej zamek splądrowały wojska szwedzkie, w 1680 r. oblegali go zbuntowani chłopi z okolicznych wsi, a w 1689 r. strawił go pożar. . Zamek jeszcze kilkakrotnie zmieniał właścicieli, a ostatecznie w 1774 roku przestał być rezydencją magnacką i zamieszkiwała w nim tylko służba. Zamek stopniowo popadał w ruinę- w 1789 roku zawaliła się część murów, a następnie południowa ściana dziedzińca i zachodnie skrzydło mieszkalne. W 1823 roku zamek kupili chłopi z zamiarem jego rozbiórki i sprzedaży uzyskanego materiału budowlanego. Budowlę uratował profesor Jan Gustaw Buschniga z Wrocławia, któremu sąd przyznał w 1824 roku zamek w dożywotnie użytkowanie. Następcy profesora- właściciel wsi Zagórze hrabia Fryderyk von Burghaus oraz baron Maksymilian von Zeidlitz przeprowadzili remont zamku i przystosowali go do celów turystycznych. W roku 1904 otwarto tu schronisko z gospodą oraz muzeum. Do wybuchu II wojny światowej Grodno było w posiadaniu rodziny Zeidlitzów. Po 1945 r. zamek znacjonalizowano i dawną nazwę „Kynsburg” zmieniono na ahistoryczną „Grodno”. Przez kilka dekad opiekowało sie nim Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Od 2009 r. zarządcą zamku jest Gmina Walim.
